"Το κυρίαρχο συναίσθημα του Προύστ απέναντι σε ένα άτομο ήταν μια ασυγκράτητη ορμή ευγνωμοσύνης γιατί υπήρχε, και γιατί ήταν ακριβώς αυτό και κανένα άλλο. Αυτήν την ευγνωμοσύνη την ένιωθε βαθιά μες την καρδιά του, αλλά δεν αρκούσε, δεν μπορούσε να μείνει κρυμμένη εκεί που οι άλλοι δεν βλέπουν. Τότε τον άρπαζε ο <<δαίμονας της γενναιοδωρίας>>: έπρεπε να ξεριζώσει την καρδιά του και να την αποθέσει στα πόδια του άλλου, να της δώσει τη στέρεη μορφή ενός αντικειμένου, μεταμορφώνοντάς τη σε ένα δώρο ή σε μια πληθώρα δώρων. Ο Προύστ μιλούσε για δαίμονα και δεν είχε άδικο: αυτή η ορμή διάχυσης και αυτοδιάλυσης, σχεδόν αυτοκαταστροφής, που βασάνιζε τον Προυστ σε όλη του τη ζωή, ήταν ένα ένστικτο βαθιά δαιμονικό"
Πιέτρο Τσιτάτι - Το πληγωμένο περιστέρι
0 σκέψεις:
Δημοσίευση σχολίου