"Μου είναι δύσκολο να εκφράσω με τη δέουσα δύναμη, με προσήκουσα ενέργεια, εκίνη τη λάμψη, εκείνο το τρέμουλο, εκείνον τον ισχυρό αντίκτυπο της παθιαμένης αναγνώρισης. Στη διάρκεια της ηλιόλουστης στιγμής που η ματιά μου γλίστρησε πάνω σε όλο το γονατιστό παιδί (τα μάτια της να ανοιγοκλείνουν πάνω από κείνα τα αυστηρά μαύρα γυαλιά -- ο μικρός Herr Doktor που έμελλε να με θεραπεύσει από όλους μου τους πόνους) ενώ εγώ περνούσα πλάι της μες στην ενήλική μου μεταμφίεση (ένα σπουδαίο μεγάλο ωραίο κομμάτι από μια κινηματογραφικού τύπου αρρενωπότητα), η δίνη της ψυχής μου κατάφερε να ρουφήξει κάθε λεπτομέρια της απαστράπτουσας ομορφιάς της, κι αυτές τις λεπτομέρειες τις συνέκρινα επιτυχώς με τα χαρακτηριστικά της μικρής μου νεκρής νύφης. Λίγο αργότερα αυτή, τούτη η nouvelle, η Λολίτα, η δική μου Λολίτα, έμελλε να επισκιάσει ολότελα το πρωτότυπό της."
Lolita - Vladimir Nabokov
0 σκέψεις:
Δημοσίευση σχολίου