Όταν βλέπω πόσο μια πρώιμη ευτυχία δυσχεραίνει τη μετέπειτα ζωή των ανθρώπων, δεν μετανοιώνω που στην αρχή της ζωής μου υπήρξα βαθύτατα δυστυχισμένη. Πρέπει να είναι κανείς από πολύ καλή πάστα για να βγει αλώβητος από μια σωστή διαπαιδαγώγηση. Για τίποτε στον κόσμο δε θα ήθελα να είχα άλλη μοίρα από τη δική μου.
Υπήρξα μοχθηρή, οξύθυμη, κλέφτρα, υποκρίτρια, κρυφάκουγα πίσω απ'τις πόρτες. Δεν μου άρεσε να τρώω παρά μόνο ό,τι έκλεβα. Χωρίς οι θείες μου να το κέρουν, πήγαινα στα κρυφά και έκοβα τεράστιες φέτες ψωμί πού τις άλειβα με βούτηρο΄ η μαγείρισσα μου έλεγε: "Θα σε θερίσει"΄έπαιρνα το ψωμί μου στον καμπινέ, για να είμαι ελεύθερη. Για τους υπερήφανους ένα είναι το απόλυτο αγαθό: η ελευθερία!
(...)
Εκείνο τον καιρό, σκεφτόμουν συχνά να πεθάνω΄με γοήτευε η ιδέα να προκαλέσω ένα μεγάλο σκάνδαλο, να ενοχλήσω τις θείες μου, να ξεσκεπάσω στα μάτια όλων την κακία τους. Ονειρευόμουν να βάλω φωτιά στον αχυρώνα, Μου επαναλάμβαναν συνεχώς πόσο παρακατιανή ήταν η οικογένεια του πατέρα μου: "Δεν θα ήσουν τόσο ψηλομύτα αν ήξερες πως η γιαγιά σου ήταν τσοπάνισσα" έλεγαν. Κάτι για το οποίο έκαναν λάθος, εφόσον σε μένα φάνταζε πολύ γοητευτικό να έχω μια πρόγονο με γκλίτσα, να σαλαγάει πρόβαλα με κορδελίτσες στο λαιμό τους.
(...)
Η ζωή μου έιναι η ιστορία-και συχνά το δράμα- μιας γυναίκας μόνης: οι δυστυχίες της, το μεγαλείο της, ο άνισος και ο συναρπαστικό αγώνας που είναι υποχρεωμένη να δώσει ενάντια στον εαυτό της, ενάντια στους άντρες, ενάντια στους πειρασμούς, στις αδυναμίες και στους κινδύνους που ενεδρεύουν πανού.
Μόνη, σήμερα μέσα στον ήλιο και το χιόνι... Θα συνεχίσω, χωρίς σύζυγο, χωρίς παιδιά, χωρίς εγγόνια, χωρίς όλες αυτές τις γλυκές αυταπάτες, χωρίς όλους αυτούς τους αντικατοπτρισμούς που μας κάνουν να πιστέυουμε ότι ο κόσμος κατοικείται από αντίτυπα του εαυτού μας, θα συνεχίσω, λοιπόν, να δουλεύω και να ζώ μόνη.
Υπήρξα μοχθηρή, οξύθυμη, κλέφτρα, υποκρίτρια, κρυφάκουγα πίσω απ'τις πόρτες. Δεν μου άρεσε να τρώω παρά μόνο ό,τι έκλεβα. Χωρίς οι θείες μου να το κέρουν, πήγαινα στα κρυφά και έκοβα τεράστιες φέτες ψωμί πού τις άλειβα με βούτηρο΄ η μαγείρισσα μου έλεγε: "Θα σε θερίσει"΄έπαιρνα το ψωμί μου στον καμπινέ, για να είμαι ελεύθερη. Για τους υπερήφανους ένα είναι το απόλυτο αγαθό: η ελευθερία!
(...)
Εκείνο τον καιρό, σκεφτόμουν συχνά να πεθάνω΄με γοήτευε η ιδέα να προκαλέσω ένα μεγάλο σκάνδαλο, να ενοχλήσω τις θείες μου, να ξεσκεπάσω στα μάτια όλων την κακία τους. Ονειρευόμουν να βάλω φωτιά στον αχυρώνα, Μου επαναλάμβαναν συνεχώς πόσο παρακατιανή ήταν η οικογένεια του πατέρα μου: "Δεν θα ήσουν τόσο ψηλομύτα αν ήξερες πως η γιαγιά σου ήταν τσοπάνισσα" έλεγαν. Κάτι για το οποίο έκαναν λάθος, εφόσον σε μένα φάνταζε πολύ γοητευτικό να έχω μια πρόγονο με γκλίτσα, να σαλαγάει πρόβαλα με κορδελίτσες στο λαιμό τους.
(...)
Η ζωή μου έιναι η ιστορία-και συχνά το δράμα- μιας γυναίκας μόνης: οι δυστυχίες της, το μεγαλείο της, ο άνισος και ο συναρπαστικό αγώνας που είναι υποχρεωμένη να δώσει ενάντια στον εαυτό της, ενάντια στους άντρες, ενάντια στους πειρασμούς, στις αδυναμίες και στους κινδύνους που ενεδρεύουν πανού.
Μόνη, σήμερα μέσα στον ήλιο και το χιόνι... Θα συνεχίσω, χωρίς σύζυγο, χωρίς παιδιά, χωρίς εγγόνια, χωρίς όλες αυτές τις γλυκές αυταπάτες, χωρίς όλους αυτούς τους αντικατοπτρισμούς που μας κάνουν να πιστέυουμε ότι ο κόσμος κατοικείται από αντίτυπα του εαυτού μας, θα συνεχίσω, λοιπόν, να δουλεύω και να ζώ μόνη.
"Η Αύρα της Σανέλ" - Paul Morand
0 σκέψεις:
Δημοσίευση σχολίου