prologue

© Chloe Piene ~

Ήταν τότε που ένας διάσημος ιστορικός, φιλόσοφος και κριτικός, ένας άνθρωπος με πανευρωπαϊκή φήμη, θα έκανε μια διάλεξη στο αμφιθέατρο της Σχολής. Κατάφερα να πείσω το Λύκο της Στέπας να την παρακολουθήσει, μολονότι στην αρχή δεν είχε καμία διάθεση να το κάνει. (...) Όταν ο ομιλητής ανέβηκε στο βήμα και παρουσιάστηκε στο κοινό, πολλοί από τους ακροατές, που είχαν ελπίσει να αντικρίσουν κάποιο είδος προφήτη, απογοητεύτηκαν από τη μάλλον επιτηδευμένη του εμφάνιση και το γεμάτο έπαρση ύφος του. Κι όταν άρχισε, με κάποιο είδος προλόγου, να απευθύνει κολακευτικά λόγια στους ακροατές ευχαριστώντας τους για το μεγάλο αριθμό εκείνων που είχαν έρθει να τον ακούσουν, ο Λύκος της Στέπας μου έριξε ένα σύντομο βλέμμα· ένα βλέμμααποδοκιμασίας τόσο για τον ομιλιτή όσο και για τα λόγια του -- ένα αλησμόνητο, φοβερό βλέμμα που έλεγε πολλά. Αυτό το βλέμμα δεν ήταν μόνο μια κριτική για τον ομιλιτή, μια κριτική που εκμηδένιζε το διάσημο άνδρα με τη λεπτή αλλά συντριπτική του ειρωνεία· αυτό ήταν το λιγότερο. 
Θα' λεγα πως ήταν μάλλον θλιμμένο παρά ειρωνικό. Πραγματικά, ήταν απερίγραπτα θλιμμένο· ανάδιδε μια βουβή απόγνωση, που ήταν κράμα τόσο της προσωπικής του πίστης όσο και ενός τρόπου σκέψης που του είχε γίνει συνήθεια. Αυτή η απόγνωση στο βλέμμα του δεν ξεσκέπαζε μόνο τον επηρμένη ομιλητή γελοιοποιώντας με την ειρωνεία του το θέμα της ομιλίας, την προσδοκία του ακροατηρίου, τον κάπως πομπώδη τίτλο που είχε δοθεί στη διάλεξη -- όχι. Το βλέμμα του Λύκου της Στέπας διαπερνούσε ολόκληρη την εποχή μας, όλη την εξεζητημένη δραστηριότητά της, την άσκοπη κινητοποίησή της, τη ματαιοδοξία της, όλο το επιπόλαιο παιχνίδι μιας ρηχής και κραυγαλέας διανόησης. Αλίμονο -- το βλέμμα πήγαινε ακόμα πιο βαθιά, πολύ πιο πέρα από τα μειονεκτήματα, τα ψεγάδια και την απόγνωση της εποχής μας, της διανόησής μας, του πολιτισμού μας. Πήγαινει ολόισα στην καρδιά της ανθρώπινης ουσίας και, σε κλάσμα δευτερολέπτου, μιλούσε πολύ εύγλωττα για τη βαθιά απόγνωση ενός στοχαστή, κάποιου που ήξερε σε βαθος την αξία και το νόημα της ζωής του ανθρώπου. Ήταν σαν να 'λεγε: «Δείτε τι πίθηκοι είμαστε! Να, τέτοιος είναι ο άνθρωπος!» κι αμέσως όλο το μεγαλείο, όλη η διανόηση, κάθε πνευματική κατάκτηση, κάθε πρόοδος προς το θείο, το υψηλό και το αιώνιο στον άνθρωπο γκρεμιζόταν και δεν ήταν τίποτ' άλλο παρά τσαλίμια ενός πιθήκου!

"O Λύκος της Στέπας" -  Ηermann Hesse