☽ Franz Schubert - Piano Trio no.2 in E flat major

"Αφού έφερα στο νου αυτή τη σκηνή ξανά και ξανά, κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν ήταν το φιλί που με είχε κάνει να ερωτευτώ την Γκαμπριέλα. Ήταν η φωνή. Το γλυκό θράσος με το οποίο με είχε ρωτήσει αν μου είχαν δώσει ποτέ φιλί-πεταλούδα. Εκεί με νίκησε.

  Το βλεφάρισμα ήταν απλώς η ηχώ εκείνων των λέξεων, το φως που διαχέεται στο διάστημα όταν εκρήγνυται ένα αστέρι. Το αστέρι δεν υπάρχει πια, αλλά η λάμψη μαρτυρά την υπαρξή του. Όπως και ένα φιλί-πεταλούδα μαρτυρούσε το ερώτημα της Γκαμπριέλα, το βέλος που είχε περάσει την πανοπλία μου. 

  Τότε <<βγήκα από το αυγό>> -όπως θα έλεγε και ο Έσσε- και από τον εαυτό μου, βαδίζοντας διστακτικά σαν το τυφλό, νεογέννητο κοτοπουλάκι. Τυφλός μπροστά σε κάτι που δε γνώριζα καν έως τότε: το συναίσθημα. Διότι στην κίνηση της Γκαμπριέλα υπήρχε συναίσθημα, ή τουλάχιστον τρυφερότητα. Λίγη τρυφερότητα, όμως, αρκεί για να γκρεμιστούν ακόμα και τα πιο απροσπέλαστα τείχη της ψυχής. 

  Λένε πως η πρώτη αγάπη είναι τόσο δυνατή επειδή μας εκπλήσσει η προσοχή που μας δίνει κάποιος. 

  Περνάς μια ζωή στη φυλακή που έχεις χτίσει εσύ ο ίδιος και μια μέρα σου χτυπούν την πόρτα. Κάποιος σε ψάχνει και σκέφτεσαι ότι ποτέ πια δε θα είσαι ξανά μόνος. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ανοίγεις και δεν υπάρχει κανένας πίσω από την πόρτα; Κι αν έφυγε; Ίσως το χτύπημα να ήταν μια πρόσκληση σε έναν περίπατο, έναν περίπατο που θα μπορούσε να κρατήσει μια ζωή, ενώ για τον επισκέπτη το χτύπημα μπορεί να ήταν κάτι πιο απλό: ίσως ήθελε να σιγουρευτεί πως η πόρτα δεχόταν ακόμη χτυπήματα." 

Η καθημερινή μαγεία των ασήμαντων πραγμάτων - Francesc Miralles