το τυχαίο

"Το τυχαίο  είναι που κάνει τέτοια μάγια, όχι το αναγκαίο. Για να είναι ένας έρωτας αξέχαστος πρέπει τα τυχαία να συναντιώνται σ'αυτόν απτην πρώτη στιγμή, όπως τα πουλιά πάνω στους ώμους του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης"

Milan Kundera - Η Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Όσοι φαντάζονται ότι τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Κεντρικής Ευρώπης είναι αποκλειστικά δημιουργήματα εγκληματιών, συσκοτίζουν μια θεμελιακή αλήθεια: τα εγκληματικά καθεστώτα δεν έχουν εγκαθιδρυθεί από εγκληματίες, αλλά από ενθουσιώδεις που είχαν πιστέψει ότι ανακάλυψαν το μοναδικό δρόμο του παραδείσου. Και υπερασπίζονταν με γενναιότητα το δρόμο αυτό, εκτελώντας για τούτο πολλούς ανθρώπους. Αργότερα όμως, ήταν φως φανάρι ότι ο παράδεισος δεν υπήρχε και ότι οι ενθουσιώδεις αυτοι, ήσαν απλώς δολοφόνοι.

Τότε, όλοι τα έβαλαν με τους κομμουνιστές: Είσαστε υπεύθυνοι για τις δυστυχίες της χώρας (έγινε φτωχή και ερειπωμένη), για το χάσιμο της ανεξαρτησίας της (έπεσε στα χέρια της Ρωσίας), για τις δικαστικές δολοφονίες!

Εκείνοι που δέχονταν τις κατηγορίες, απαντούσαν: Δεν ξέραμε! Μας εξαπάτησαν! Πιστεύαμε! Καταβάθος, είμαστε αθώοι!

Η διαμάχη λοιπόν οδηγούσε σ'αυτήν την ερώτηση: Ηταν αλήθεια ότι δεν ήξεραν? Ή έκαναν μόνον σα να μην ήξεραν?

Ο Τόμας (όπως και δεκα εκατομμυρια Τσέχων) παρακολουθούσε τη διαμάχη αυτή και έλεγε μέσα του ότι οπωσδήποτε, αναμεσα στους κομμουνιστές, υπήρχαν και άνθρωποι που δεν είχαν πια και τόσο τέλεια μεσάνυχτα, Ηταν όμως πιθανό ότι οι περισσότεροι πραγματικά δε γνώριζαν τίποτα. 

Και έλεγε με το νου του ότι η βασική ερώτηση δεν ήταν: Ηξεραν ή δεν ήξεραν? αλλά: Είναι κανείς αθώος επειδή δεν γνωρίζει? Ένας ηλίθιος καθισμένος πάνω στο θρόνο είναι απαλλαγμένος από κάθε ευθύνη, από μόνο το γεγονός ότι είναι ηλίθιος?

Milan Kundera - Η Αβασταχτη ελαφρότητα του Είναι [σ.218]

ιδέα

"Οἱ ἒρωτες εἶναι σάν τίς αὐτοκρατορίες: μόλις ἐξαφανίζεται ἡ ἰδέα πάνω στήν ὁποία χτίστηκαν, ἐξαφανίζονται καί αὐτοί μαζί της"

Milan Kundera - "Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι"

~

"Τά πορτοκαλιά σύννεφα τοῦ δειλινοῦ φωτίζουν ὅλα τά πράγματα μέ τή γοητεία τῆς νοσταλγίας; ἀκόμα καί τήν καρμανιόλα."

Milan Kundera - Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

~.~.~

η εξεταστική μου ξεκινά τη Δευτέρα, αλλά μια ακατανίκητη επιθυμία με οδήγησε στο δανεισμό ενός βιβλίου που ήθελα να διαβάσω από καιρό... Το συναρπαστικό με τα παλιά βιβλία  που βρίσκεις στη βιβλιοθήκη είναι τις περισσότερες φορές κάποιες αχνές γραμμές από μολύβι που σου υποδεικνύουν τι τράβηξε το ενδιαφέρον ενός ατόμου, που δε θα συναντήσεις ποτέ, κάποια συγκεκριμένη στιγμή στο παρελθόν και τι μπορεί να σκέφτηκε το συγκεκριμένο άτομο υπογραμμίζοντάς τες.

αέρας

“...ή το άλλο, κάποια βράδια, λέει ο Σάτσελ, είναι τόσο γλυκός και εύθραυστος ο αέρας, που μπορείς να βαδίσεις ξυπόλυτος σε σπασμένα γυαλιά.”

Μίλαν Κούντερα - Η Άγνοια